DORDRECHT - Dit weekend kon ik maar liefst twee Dordtse parels aan mijn ketting rijgen: De Dordrecht Pride en het Wijnhavenfestival…. Over het Wijnhavenfestival kom ik dezer dagen nog te schrijven.
Ongeveer anderhalve maand na het grootste jaarlijkse evenement in Dordrecht, Big Rivers, stroomde de binnenstad opnieuw vol voor een dag waarbij opnieuw de verbinding centraal stond: de Dordrecht Pride. Nu had ik weken geleden mijn zinnen gezet om aandacht te geven aan wat ik op zichzelf al een benoeming tot Parel van Dordt waard vind: het Regenboogpad.
De afgelopen dagen moest ik mijn aandacht en aanwezigheid verdelen. Soms is dat goed te doen, soms lastig en een enkele keer onmogelijk. Op de avond dat Conchita Wurst, ooit winnaar van het Eurovisie songfestival, naar Dordrecht komt voor de Pride, nodigt het Wijnhavenfestival het Van Baerle-trio uit. Tja dat is zo’n moment dat valt onder de categorie ‘onmogelijk te combineren…’ Uiteindelijk koos ik voor het van Baerle-Trio. Mijn afwezigheid bij het avondoptreden van Conchita Wurst compenseerde ik door mee te wandelen met de Dordrecht Pride en op zondagochtend de Regenboogdienst bij te wonen in de Ontmoetingskerk. Uiteindelijk ben ik niet zo van het songfestival en wel van de klassieke muziek. Dat rechtvaardigt dan wellicht deze keuze voor het Van Baerle-trio zaterdagavond in de Trinitatiskapel.
Hoe kostbaar is een kwetsbaar mens?
De Dordrecht Pride sloot dit weekend af met een Regenboogdienst in de Ontmoetingskerk, met als thema: “Hoe kostbaar is een kwetsbaar mens”, een geweldig initiatief. Dick Steenks, de wijkpredikant, was de voorganger.
Niet iedereen komt uit dezelfde mal. Anders gezegd, eigenlijk is iedereen uniek. En tegelijk willen we ergens bij horen. Als je dan ergens bij hoort, een groep met dezelfde kleur ogen, haar, ideeën, politieke voorkeuren, noem het maar op, dan dreigt er iets: iemand die daar niet bij hoort deugt eigenlijk niet. Zo’n dreiging ontstaat als binnen zo’n groep ‘gelijkgestemden’ een heersende opvatting gaat bestaan dat die eigen groep superieur is aan degene die niet in die groep thuishoort. Andere kleur ogen, haar, andere ideeën, voorkeuren… Andere afkomst. Weg ermee of koest houden!! Al honderden jaren leven we in een gemeenschap waarbij de grenzen van waar je nu precies ‘bij hoort’ en waar niet steeds meer vervagen.
Afscheid
We hebben afscheid genomen van de slavernij, vrouwen krijgen dezelfde rechten. Gekleurde mensen lijken ook steeds minder last te hebben van racisme. Hoewel racisme wel een erg hardnekkig verschijnsel blijft. De afgelopen decennia lijkt het er ook op dat de samenleving zich wat meer heeft geopend voor mensen met een ‘afwijkende’ seksuele geaardheid. Jaren geleden ontving ik een trouwkaart van een vriend met daarop een tekst: “Hoera, onze opa’s gaan trouwen”. Twee vrienden van me, beiden ouders en grootouders werden verliefd op elkaar… De eerste bruiloft tussen twee mannen in mijn dorp werd een groot feest.
En toch
En toch, het is nog steeds geen vanzelfsprekendheid dat je mag zijn wie je bent en mag houden van wie dan ook en dat het ook kan dat je niet past in je eigen lichaam. Woke is bij veel mensen een scheldwoord geworden en ook zien we in ons eigen land nog steeds veel weerstand tegen alles wat te maken heeft met lhbt+. Je hebt een man en een vrouw en verder niets ertussen in. Populistische leiders in landen als de Verenigde Staten, Argentinië, maar ook in ons eigen land, wakkeren deze intolerantie maar al te graag aan met wetten en voorstellen om moeizaam verkregen verworvenheden en vrijheden terug te draaien.
Dan is het goed dat op lokaal niveau initiatieven ontstaan als een Pride en dat we over regenboogpaden mogen lopen. “Het regenboogzebrapad is een symbool voor de veelkleurigheid, waar de lhbtiqa+ gemeenschap onderdeel van is.” Aldus lees ik op Movisie, een website die zich bezighoudt met sociale vraagstukken.
Regenboogzebrapad
“Een regenboogzebrapad draagt bij aan het vergroten van de bekendheid en acceptatie van seksuele, sekse- en genderdiversiteit. Met de aanleg van een regenboogzebrapad draag je als gemeente uit dat je regenboogbeleid voert. Uit eerder straatonderzoek van Movisie blijkt dat veel voetgangers het belang van een regenboogzebrapad herkennen en begrijpen.”
De laatste tijd merken we steeds vaker dat niet iedereen hier hetzelfde over denkt. In Papendrecht is het regenboogpad al vier keer beschadigd. Op veel andere plaatsen in Nederland gebeurt hetzelfde.
En ook in Dordrecht begrijpt niet iedereen waarom die paden zo belangrijk zijn, de veelkleurigheid van de stad onderstreept, en een steun zijn voor iedereen die worstelt met het zijn.
Met de Dordrecht Pride en de regenboogpaden, bij het station en in het Leerpark, hebben we een paar pareltjes in huis die we moeten koesteren.
Esra Mischa en E.
Esra Mischa was de veertig al gepasseerd toen zij besloot om haar leven om te gooien, Geboren als jongen in het lichaam van een meisje werd zij van vrouw een man. Hij kon zijn verhaal vertellen in de veilige omgeving van Regenboogdienst in de Ontmoetingskerk. Na afloop van de dienst vertelde E. me over haar traject, die precies de omgekeerde richting was gegaan. Enkele jaren geleden begon ze als docent. Daar kan ze nu een ‘e’ achter zetten. Schoolleiding, collega’s en kinderen steunden haar in het worden wie ze wilde zijn.
Aan het eind van de regenboogdienst zongen we uit volle borst:
Ongestraft mag liefde bloeien
Vrijuit zoeken naar de zon.
Liefdes loop verdraagt geen boeien:
Laat haar stromen als een bron.
Krokus
Het gewapend beton van de intolerantie kan nog zo hard zijn, de krokus van de liefde groeit er altijd door… Het mag lijken dat we met leiders als Trump, Poetin, Netanyahu, Wilders en andere haatzaaiers achteruit hollen richting harteloosheid en onverdraagzaamheid. Dat we nu twee stappen terugzetten. Vertrouw dan op de parels, die ons steunen om weer drie stappen naar voren te zetten, zoals een Dordrecht Pride en een regenboogpad. Het zijn kiezeltjes die de loop van een rivier kunnen veranderen. Soms hebben we een hand nodig die een schild vormt om de kaarsvlam.
Halverwege de regenboogdienst werd een gedicht van ds. Okke Jager (1928-1992) voorgelezen.
Verraadt ons aller angst zich niet
in wie het leven weerloos liet?
De glasglans stemt de blazer mild.
De kaarsvlam vormt de hand tot schild.
De krokus wijst beton zijn grens.
Hoe kostbaar is een kwetsbaar mens?
